Mijn droom.                                                                                                                                                    home
door Cees Kramer, Scherpenzeel

Hieronder volgt een - voor mijn doen - niet zo alledaagse bijdrage voor de Esch-Express. Ik heb - cursief en in rood geplaatst - mijn eigen gedachtespinsels er tussen gezet, omdat ik altijd bezig ben met de dingen te verklaren en ik - ongewild - altijd het nut (en onnut) van allerlei zaken in de gaten houd.

****************************************************

Voor het eerst in mijn leven heb ik gedroomd, dat denk ik tenminste. Het lijk mij waarschijnlijker dat iedereen droomt, maar dat de n meer onthoudt van hetgeen hij of zij droomt dan de ander. Voor mij was het in ieder geval iets nieuws en dat is ook de reden waarom ik er hier zo
over uitweid.

De droom begint, hoe kan het ook anders, in ons ouderlijk huis in Gramsbergen.

 
- Van alle plaatsen waar ik heb gewoond, heeft (naast Wanneperveen), Gramsbergen waarschijnlijk nog het meeste indruk op mij gemaakt.
 
Waarom en wanneer ik daar was kan ik niet reconstrueren, maar ik voelde me niet goed, meer nog, ik was zwaar depressief. De ene dag was alles mogelijk, terwijl de volgende dag een 'zum Tode betrbt'-periode volgde.
 
- Wij hebben nogal wat depressiviteit gekend in mijn aangetrouwde familie. Dat zal er ongetwijfeld mee te maken hebben.

Voor Mama was dit een doorn in het oog en zij stelde voor om de huisarts er bij te halen. Na enige discussie over en weer stemde ik daar aarzelend mee in.

- Ik ben als de dood voor het medische circuit. Dat kan er mee te maken hebben dat ik op 9 jarige leeftijd ben geopereerd in het Diaconessenhuis in Meppel. Dat was een oogcorrectie wegens scheelzien. Dat ging, voor zover ik me dat herinner, onder plaatselijke verdoving en ik heb heel Meppel bij elkaar gebruld, geloof ik. Voor het overige strijk ik elk jaar ijverig de no-claim van de ziektekostenverzekering op.....

In de volgende scene bevind ik mij in de achterkamer van de Esch 17, wachtend op de huisarts, want Mama had dokter Vasbinder gebeld.
 
- De achterkamer was de woonkamer en dat betekent dat het een gewone doordeweekse dag was. Alleen op zondag werd de voorkamer benut.
 
Ik was behoorlijk zenuwachtig, want normaal ga ik nooit naar een dokter en bovendien stond ik op het punt om naar mijn werk te gaan en was ik bang om te laat te komen.
 
- We zijn zo oer-Calvinistisch opgevoed, dat ik bij alles een schuldgevoel overhoud: doe ik het wel goed; doe ik wel genoeg; ben ik niet overbodig; is het niet overdreven wat ik doe; kom ik niet te laat, etc. etc. 
 
Ik herinner me dat ik nerveus heen en weer ijsbeerde in de ietwat schemerige achterkamer, want ook het gordijn voor de schuifdeuren was gesloten.
 
- In de voorkamer werd - behalve op zondag - nooit gestookt om kolen te sparen. Het gordijn hielp daarbij tegen de tocht.

Tot, plotseling, onverwacht de schuifdeuren opengingen waardoor er licht naar binnen viel. In die lichtbaan kwam de hele familie Kramer al glimlachend naar binnen schuifelen en ging belangstellend om mij heen staan.

- En van mijn favoriete muziekstukken is de Engelenzang (Cherubijnen Hymne) van Alexander Gretsjaninov . Dit gezang werd door het koor gezongen als de deurtjes van de iconostase (het kastje in het hoogaltaar van de Russisch-orthodoxe kerk) werden geopend door de priester en de relikwien van de heiligen door de kerk werden rondgedragen. Ik stel mij er zelf altijd bij voor dat er juist op dat moment een baan licht door een glas in lood venster valt, juist op die geopende deurtjes. De muziek is daar helemaal op aangepast en is prachtig om te horen. Voor belangstellenden heb ik een kopietje over..... 
(Als u de link aanklikt, kunt u de muziek - na een poosje wachten vanwege het downloaden - beluisteren).

Let wel, de hele familie, inclusief oma Ras! was erg vriendelijk en meelevend en stond al glimlachend om mij heen.

- Oma Ras is een tijd bij ons in huis verpleegd. Ze is later naar een verpleeghuis in Sneek overgeplaatst, waar ik haar samen met Papa en ome Meindert nog een keer bezocht heb. Ze lag toen als een dood vogeltje in bed. Alleen haar ogen leefden nog.
 
Een foto van de nog jonge dokter Vasbinder. Cees heeft het over een klein mannetje, maar zijn vrouw was zo mogelijk nog kleiner. Zij was van Portugees-Joodse afkomst en had als achternaam, naar ik meen Bueno de Musquita.Kort daarna kwam ook dokter Vasbinder binnen, niet via de schuifdeuren, maar door de voordeur en de donkere gang naar de achterkamer.
 
- Hier uit blijkt wel dat  Vasbinder dus duidelijk geen lid van de familie was. Het enige wat ik mij van hem herinner is dat zijn bezoeken altijd zeer kort waren en dat hij al grinnikend een diagnose stelde. Een dag later moesten we dan de pillen ophalen in zijn apotheek.
 
De familie werd nu wel erg opdringerig en ik voelde mij zwaar opgelaten.
 
- Ik heb altijd een broertje dood gehad (en nog) aan publieke belangstelling. Ik voel me daar zeer ongemakkelijk bij en lijk daarbij sterk op Mama die altijd het angstzweet in haar handen had staan als ze ergens naar toe moest.....
 
Ik ben toen bij Bregje even op haar voet gaan staan als hint. Bregje begreep dit onmiddellijk en al glimlachend nam ze de hele familie weer mee naar de voorkamer en sloot de schuifdeuren achter zich. 

- Dit kan ik niet duiden. Waarom ik Bregje hierbij ietwat geweld aandoe en dat ze dit - sans rancune - ook neemt, komt mij niet bekend voor. Misschien kan Bregje hier zelf iets over zeggen?


 
ga met muis over foto voor tekst           Dr. Vasbinder zag er uit zoals ik mij hem herinner: een klein mannetje, ietwat kalend, randloze bril en altijd grinnikend. Hij vroeg mij een aantal dingen en gaandeweg
       dit  gesprek werd hij steeds kleiner, totdat hij uiteindelijk bij mij op schoot kroop en zich als een klein kind tegen mij aanvlijde, hetgeen mij merkwaardig genoeg veel
       troost gaf. Ook kreeg hij steeds meer haar en dat haar werd steeds blonder. Toen hij zijn hoofd nog eens omdraaide om een andere houding aan te nemen, zag ik
       dat het niet dr. Vasbinder was, maar de zevenentwintigjarige zoon van vrienden van ons! Toch was dit voor mij erg vredig en troostvol.
 
- Diny en ik zijn de afgelopen weken nogal met de dood geconfronteerd. We waren getuige van een dodelijk ongeluk tussen een auto en een motor, waarbij de motorrijder op slag dood was. Wij reden achter de auto en hebben 112 gebeld en daarna de bestuurster van de auto uit het wrak bevrijd. Wachten was op brandweer, ambulance en politie. Ik heb een getuigenverklaring afgelegd die nogal belastend was voor de bestuurster, maar gelukkig is dit verhaal bevestigd door een getuige die achter de motorrijder reed.
En op diezelfde dag, toen we uiteindelijk thuis kwamen, kregen we een email waarin stond dat een zoon van vrienden, op 27 jarige leeftijd was overleden aan een hersentumor. Dit laatste wisten we al een half jaar, maar het overvalt je dan uiteindelijk toch. Een paar dagen later is hij onder enorme belangstelling begraven. Met de cantorij (de vader is ook lid) heb ik daarbij nog gezongen. De zoon was hoog blond en had een geweldige kuif. De laatste foto van een diapresentatie over zijn korte leven staat nog steeds op mijn netvlies. Tijdens de uitvaartdienst vertelde de vader dat het een echt knuffelkind was en zeer aanhankelijk.......... En tot slot kregen we in datzelfde weekeinde ook nog bericht dat ome Meindert stervende was.
 
Dit is ongeveer het laatste wat ik mij herinner, omdat de wekker afliep............ 
 
- Mijn conclusie: Het bovenstaande is volgens mij typisch een droom die je meemaakt vlak voordat je wakker wordt. On(der)bewust lig je te wachten op het geluid van de wekker, waarbij er nog van allerlei dingen door je heen gaan. Ik ben mij er van bewust dat mijn ontboezemingen nogal persoonlijk zijn en dat ze eigenlijk niet op een publiek medium als internet thuis horen. Maar ja, naarmate je ouder wordt, durf je wat dit betreft meer risico te nemen....
 
Achteraf realiseer ik me dat die droom toch ook verdacht veel op die van Jozef lijkt; die droom met die buigende en wuivende korenschoven.... Met Jozef  is het in eerste instantie niet zo goed afgelopen, zoals je weet!

Wie volgt?           

Wie wil reageren op deze droom, kan dat doen via het gastenboek. Wilt u niet dat uw reactie voor iedereen te lezen is, geef dat dan even aan.                 home