Fietsen door het Ahrtal en langs de Rijn    Home

Waar zullen we dit jaar eens gaan fietsen? In augustus hielden we een (deels verregende) bungalowvakantie in Saarburg. Voor de kinderen, weet je wel?  Overigens is Saarburg en omgeving best de moeite waard! Hiernaast een foto van Kees en Pien aan het begin van de langste "Sommerrodelbahn" van Duitsland. Gaat een kilometer omlaag! Maar ja, van fietsen kwam niet veel. Daarom besloten we in september nog een paar dagen te gaan fietsen. De weersvoorspellingen waren goed, dus gauw de fietsen achter op de auto en karren maar, richting Duitsland. 

Via internet kun je eenvoudig de mooiste fietsroutes vinden en dit keer was ons oog gevallen op het Ahrtal. In Nederland bekend door het plaatsje Altenahr, met zijn beroemde stoeltjeslift. Nu loopt het Ahrtal eigenlijk van Bad Münstereifel naar de Rijn, maar omdat in de beschrijving van de route stond dat er tot het plaatsje Schuld nogal wat steile klimmetjes voorkwamen, besloten we in Schuld te beginnen. 

We zetten de auto altijd neer in een plaats, waar we later met de trein weer terug kunnen komen. Maar... in Schuld loopt geen trein meer! Vroeger wel, maar de spoorbaan is opgebroken en over de voormalige spoordam loopt nu.... een fietspad! Daarom spraken we af de auto in Ahrbrück te zetten (het eindpunt van de "Ahrtalbahn") en eerst een stukje stroomopwaarts te fietsen naar Schuld en daarna pas met de Ahr mee te fietsen richting de monding in de Rijn. 

Op de weg van Ahrbrück naar Schuld zei Hendriët af en toe: "Ik geloof dat m'n fiets kapot is! Hij rijdt zo zwaar!" Maar het was wel een mooie tocht! We moesten zelfs door een voormalige (donkere) spoortunnel! Op tekenfilmpjes zie je dan altijd toch opeens een trein uit zo'n tunnel komen, maar hier liep er gelukkig alleen maar een keurig fietspad door. Vlak voor Schuld zagen we het dorpje liggen.... een paar honderd meter boven ons! Uiteindelijk zaten we moe en bezweet op een terrasje in het centrum van Schuld. Nou ja, centrum... een gat van niks! Na enig beraad besloten we hier niet te blijven, maar terug te fietsen, Ahrbrück (en dus ook onze auto) voorbij, richting Altenahr. We zoefden naar beneden, heerlijk! In no time waren we in Altenahr. Een trekpleister voor Nederlandse toeristen en er stond dan ook een grote OAD-bus voor ons hotelletje. De stad zelf is weinig aantrekkelijk, al is het er wel gezellig. En natuurlijk mag een tochtje met de "Sesselbahn" niet ontbreken.

De volgende plaats op de route is Ahrweiler. En ondanks dat dit nu juist een heel mooi oord is (prachtige vakwerkhuisjes, nog een echt oud stadje omringd door een muur met 4 originele poorten!), zie of hoor je er geen enkele Nederlander!

De Ahr is een smal riviertje, dat rustig naar beneden kabbelt met af en toe een stroomversnelling en waterval(letje), temidden van hoge bergen en dichte groene bossen. Het fietst daar heerlijk en de uitzichten zijn mooi. De route is goed aangegeven en mocht je al eens verkeerd rijden, dan is er altijd wel een vriendelijke "Ahriër" die je weer op de goede weg helpt: "Über die Brücke links!"

Onderweg komen we bij Mayschoss nog over een prachtig gerestaureerde "Holzbrücke", helemaal overdekt en speciaal voor fietsers! En onder precies zo'n zelfde brug door stroomt de Ahr uiteindelijk bij Kripp (tegenover Linz) de Rijn in.

We besloten nog maar eens langs de "Mittelrhein" te fietsen, omdat ons dat de vorige keer zo goed was bevallen. In Boppard zagen we een stoeltjeslift, die we twee jaar geleden over het hoofd hadden gezien. Die lift brengt je in 20 minuten (!) boven op een berg, vanwaar je een adembenemend uitzicht hebt over de
Rijn, een echte aanrader! 

 

Vanaf de plek waar we zaten startten en landden enkele parasailers. Ongelooflijk wat die lui kunnen met hun schermen, het lijken net grote roofvogels, die boven het dal zweven.

Het was dit jaar wel een stoeltjesliften-tocht, want ook in Koblenz namen we de lift naar de Burg "Ehrenbreitstein". Ook vanaf die enorme burcht heb je een prachtig uitzicht over de Rijn en over het punt waar de Moezel in de Rijn stroomt (Deutsches Eck). Op die hoek staat een enorm standbeeld van een ruiter te paard, Kaiser Wilhelm I. Het origineel werd gebouwd in de periode 1893-1897. In maart 1945 vloog de 14 meter hoge keizer van zijn sokkel door een Amerikaanse granaat. Sedert 1993 is het opnieuw in al zijn eer hersteld. Als je de meer dan 100 treden bestijgt heb je een prachtig zicht over de stad, zegt men. Dat zal wel, maar wij bekeken de stad vanaf het water, want we maakten een boottocht met de Köln-Düsseldorfer. Op de boot spraken we een ander fietsend echtpaar, dat ons aanraadde om ook eens de "Altmühltal-route" te proberen. "Wunderschön!", volgens het paar. Wij op onze beurt konden ze natuurlijk het "Rondje IJsselmeer" aanbevelen, want in Duitsland hadden ze alles al zo'n beetje gehad. Donau, Moezel, Rijn, Bodensee, noem maar op. Allemaal ervaringen die we konden delen. 

In Bad Breisig stapten we weer af. Het stadje zelf stelt niet veel voor, maar het heeft een prachtige en gezellige "Rheinpromenade" waar tot laat in de avond de terrasjes nog vol zitten.

Dus volgend jaar misschien het Altmühltal? Ik ga vast maar eens wat "googelen" wat daarover te vinden is op het web. En o ja, de Loire staat ook nog altijd op ons verlanglijstje. Maar we lazen ergens dat pas in 2008 de fietsroute daar helemaal klaar is. Tot die tijd rij je ook over autowegen en dat trekt ons niet zo. 

Tot slot herhalen we: wie nog nooit een fietsvakantie hield: doen! Echt een aanrader!

Hardenberg, september 2006.

Bert en Hendriët Kramer.
Home